[در متن با حاشیه]


+ اگر دین ندارید لااقل آزاده باشید..

یادم هست وفتی بچه بودم و با بزرگترها، به مراسم روضه خوانی ائمه و مخصوصا در ایام محرم برای عزاداری امام حسین (ع) می رفتم، در اوایل سعی می کردم مثل بقیه گریه کنم و اگر گریم نمی گرفت، لااقل سعی می کردم تا چیزی به صورتم بکشم.

ولی بعدها که بزرگتر شدم، دیگر این مراسم اشکم را در نمی آورد؛ برایم سخت بود درک این مسئله که چرا امام حسین(ع) را با این نوع عزاداری ها کوچک می کنیم و راه و نوع حماسه ایشان را به سطح ابتذال می کشانیم.

حال، فکر می کنم از امام حسین (ع)، فقط نامی در سطح اسطوره ها بر جا مانده است..

حال فکر می کنم، منش و راه امام حسین(ع) در زندگی مان وجود ندارد..

حال فکر می کنم ما هیچ تفاوتی با آن خیل عظیم دعوت کنندگان کوفی نداریم

آزاده زیستن، بی ریا بودن، طرفدار حق و حقیقت بودن و انسان دوستی و جوان مردی، همان محتوایی هست که فقط در محرم، و نه آن هم به صورت ملموس، سراغمان می آید و می رود.

کاش دین نداشتیم و آزاده بودیم...

comment شما()